Era Balbino,
un rapaz de aldea, un neno,
un ninguén con fame e con remendos,
aturando
mancaduras no coiro e no carrelo,
tripando lama, sorralleiras, croios,
tripando esterco.

Era Balbino,
fillo de caseiros,
que soñou andar mundo,
que soñou desperto
anque se vía coutado por ser pobre,
polo seu vivir cativo, estreito,
e tiña de sí mágoa
e tamén algún medo.

…………………
Xosé Neira Vilas
Poesía recadada